آمــدم ساقی جـواب رَد مَــده بــراین گــدا // رحم کُن بر این خراب ؛ لطفی نمابهــر خدا //مـرحَمت بنما پناهـم ده مَـران منرا ز دَر //من نـدارم غیـر تـو امشب پنـاهیسـاقــیـا //بـا چـنـان شـوقی بــرفتــم سوی دلدارم ولــی //با رقیبـم بـود و بر من هم نکرد اواعتنـــا ء //بـا خدا گفتـم نیـازم را ولیکن شدعیــــان //صبـر من با ساعت و صبـر خـدا باقـــرنهـــا //یک پنــاه امشب بــرایم مـانـده و آن هم تــویــی //لَطف کَن با جَرعه ای بهبود بخشحال مــرا //گر برانی از دَرَت امشب کُجا خوامشُـدَن !؟ //گـو چـه کس ادامه مطلب

آمــدم ساقی جـواب رَد مَــده بــراین گــدا // رحم کُن بر این خراب ؛ لطفی نمابهــر خدا //مـرحَمت بنما پناهـم ده مَـران منرا ز دَر //من نـدارم غیـر تـو امشب پنـاهیسـاقــیـا //بـا چـنـان شـوقی بــرفتــم سوی دلدارم ولــی //با رقیبـم بـود و بر من هم نکرد اواعتنـــا ء //بـا خدا گفتـم نیـازم را ولیکن شدعیــــان //صبـر من با ساعت و صبـر خـدا باقـــرنهـــا //یک پنــاه امشب بــرایم مـانـده و آن هم تــویــی //لَطف کَن با جَرعه ای بهبود بخشحال مــرا //گر برانی از دَرَت امشب کُجا خوامشُـدَن !؟ //گـو چـه کس ادامه مطلب

مُـــردن و جــان دادن انــدر حســرت یک لقمــه نــان // بــه کـه سگ بــودن بــه خـوان و سُفـره خـان زمــان // (( رضوان الوندی ))

    واعظـــــا ارزانیـت بــــادا بهشـت جـــــاودان //

    سیلی نقـد اسـت بهـر مـا صفای این جهـان //

    نسیـه حلوا را بنـه درسبـد خویـش که چـون //

    لحظه ای شیرین نشد بـا گفتن حلوا دهــان //

    (( رضوان الوندی ))

   حـــرف زاهــد جُــــز ریــاو جُــــز دروغی بیـش نیسـت //

  ظـاهــرش آدم فـــریـب و بــاطنـش جُــز نیـش نیسـت //

   هر چه می بـافد سراب است و سراب است و سراب //

   کُـن حـذر از صُحبتَـش زیـرا کـه نیـک انــدیـش نیسـت //

   (( رضوان الوندی ))

غــریـب و بی کـس و بی هـــم نشیــن در دام و در بنـــدم //

بـــه پـــای خـویشتـن خــود را بـــه دام غــــم در افکنــــدم //

مـــن آن صیـــدم کـــه صیـــادم اسیــــر دام دیگــــر شــــد //

بــه جــای گــریــه بــا تلخی بــه حــال خــویـش میخنـــدم //

(( رضوان الوندی ))

سعــی و جهــدی کــه نمــودم ســالهــا بـیهــوده بـــود //

آهــن سقـف بنــــــای بخـت مـــن فــــــرســــوده بـــود //

زنـــــدگــی آوار شـــد بـــــر فـــرقــــم از اقبــــال زشـت //

پنجـــه هــای دیـــو غـــم بــــر خــون مــن آلـــوده بـــود //

(( رضوان الوندی ))

آنکـــه او را داده دُنیـــا لحظـــه ای فـــرجــام کیسـت ؟

آنکـــه از دُنیــای فــانـی بــــر گـــرفتـــه کـام کیسـت ؟

ایــن نصیحـت را ز مــن بشنــو بـــه دُنیــــا دل مَبَنــــد /

آنکــه دل بستــه بـــه دُنیـــا و نشــد نــاکــام کیسـت ؟

(( رضوان الوندی ))

کـس نمی دانــد چــه وقـت پــایــان شــود آغــاز مـــا //

گـو چــه کـس آنجـا شـود هـم صُحبـت و همــراز مـــا ؟

جُـــز مُحبـت تــوشــه ای از بهـــرمـــان نـــایــــد بکــار //

بــــا مُحبـت چـــون سبُــک بـــالان شــود پــــرواز مـــا //

(( رضوان الوندی ))

زنــدگـی چــون چشمــه ســاری پــاک و جــوشــان و ذُلال //

جـــاری اسـت و جملــــه مــــا را میبـــــرد ســـوی کمــــال //

تلــــخ و شیـــرینـش همـــه از بخـت و از تقــدیـــر مــاسـت //

تلـــــخ آن از هجـــــر و شیـــرینـش بُـــــود شهـــــد وصـــال //

(( رضوان الوندی ))

بـــاشتـــابی رفـت جــوانی از بـــرم چــون صیــد نخجیـــر //

مــانــده پیـری بــر دو پـــاو گــردنــم چــون قُفـل و زنجیـــر //

دیـده کـم سو چهـره پُــر چین هــر دو پــایــم گشتـه لَنگ //

شـد دهـان خـالـی ز دنـدان قــد کمــان بــا حُکــم تقـدیــر //

(( رضوان الوندی ))

عـــده ای در بنـــد و زنـــدان عـــده ای آواره انـــد //

عـــده ای هـم در اسـارت جملـه خـوار و دردمنــد //

از رو ســاکـت نشستــی ای خـــدای لاشـــریـک ؟

درب رحمـت بگُشـــــا دستـــان ظــالـــم را ببنـــد //

(( رضوان الوندی ))

مُـــردن و جــان دادن انــدر حســرت یک لقمــه نــان //

بــه کـه سگ بــودن بــه خـوان و سُفـره خـان زمــان //

(( رضوان الوندی ))

واعظـــــا ارزانیـت بــــادا بهشـت جـــــاودان //

سیلی نقـد اسـت بهـر مـا بـلای این جهـان //

نسیـه حلوا را بنـه درسبـد خویـش که چون //

لحظه ای شیرین نشد بـا گفتن حلوا دهـان //

(( رضوان الوندی ))

حـــرف زاهــد جُــــز ریــاو جُــــز دروغی بیـش نیسـت //

ظـاهــرش آدم فـــریـب و بــاطنـش جُــز نیـش نیسـت //

هر چه می بـافد سراب است و سراب است و سراب //

کُـن حـذر از صُحبتَـش زیـرا کـه نیـک انــدیـش نیسـت //

(( رضوان الوندی ))