آمــدم ساقی جـواب رَد مَــده بــراین گــدا // رحم کُن بر این خراب ؛ لطفی نمابهــر خدا //مـرحَمت بنما پناهـم ده مَـران منرا ز دَر //من نـدارم غیـر تـو امشب پنـاهیسـاقــیـا //بـا چـنـان شـوقی بــرفتــم سوی دلدارم ولــی //با رقیبـم بـود و بر من هم نکرد اواعتنـــا ء //بـا خدا گفتـم نیـازم را ولیکن شدعیـ...

آمــدم ساقی جـواب رَد مَــده بــراین گــدا // رحم کُن بر این خراب ؛ لطفی نمابهــر خدا //مـرحَمت بنما پناهـم ده مَـران منرا ز دَر //من نـدارم غیـر تـو امشب پنـاهیسـاقــیـا //بـا چـنـان شـوقی بــرفتــم سوی دلدارم ولــی //با رقیبـم بـود و بر من هم نکرد اواعتنـــا ء //بـا خدا گفتـم نیـازم را ولیکن شدعیـ...

مُـــردن و جــان دادن انــدر حســرت یک لقمــه نــان // بــه کـه سگ بــودن بــه خـوان و سُفـره خـان زمــان // (( رضوان الوندی ))

    واعظـــــا ارزانیـت بــــادا بهشـت جـــــاودان //    سیلی نقـد اسـت بهـر مـا صفای این جهـان //    نسیـه حلوا را بنـه درسبـد خویـش که چـون //    لحظه ای شیرین نشد بـا گفتن حلوا دهــان //    (( رضوان الوندی )) Adblock test (Why?)

   حـــرف زاهــد جُــــز ریــاو جُــــز دروغی بیـش نیسـت //  ظـاهــرش آدم فـــریـب و بــاطنـش جُــز نیـش نیسـت //   هر چه می بـافد سراب است و سراب است و سراب //   کُـن حـذر از صُحبتَـش زیـرا کـه نیـک انــدیـش نیسـت //   (( رضوان الوندی )) Adblock test (Why?)

غــریـب و بی کـس و بی هـــم نشیــن در دام و در بنـــدم // بـــه پـــای خـویشتـن خــود را بـــه دام غــــم در افکنــــدم // مـــن آن صیـــدم کـــه صیـــادم اسیــــر دام دیگــــر شــــد // بــه جــای گــریــه بــا تلخی بــه حــال خــویـش میخنـــدم // (( رضوان الوندی ))

سعــی و جهــدی کــه نمــودم ســالهــا بـیهــوده بـــود // آهــن سقـف بنــــــای بخـت مـــن فــــــرســــوده بـــود // زنـــــدگــی آوار شـــد بـــــر فـــرقــــم از اقبــــال زشـت // پنجـــه هــای دیـــو غـــم بــــر خــون مــن آلـــوده بـــود // (( رضوان الوندی ))

آنکـــه او را داده دُنیـــا لحظـــه ای فـــرجــام کیسـت ؟ آنکـــه از دُنیــای فــانـی بــــر گـــرفتـــه کـام کیسـت ؟ ایــن نصیحـت را ز مــن بشنــو بـــه دُنیــــا دل مَبَنــــد / آنکــه دل بستــه بـــه دُنیـــا و نشــد نــاکــام کیسـت ؟ (( رضوان الوندی ))

کـس نمی دانــد چــه وقـت پــایــان شــود آغــاز مـــا // گـو چــه کـس آنجـا شـود هـم صُحبـت و همــراز مـــا ؟ جُـــز مُحبـت تــوشــه ای از بهـــرمـــان نـــایــــد بکــار // بــــا مُحبـت چـــون سبُــک بـــالان شــود پــــرواز مـــا // (( رضوان الوندی ))

زنــدگـی چــون چشمــه ســاری پــاک و جــوشــان و ذُلال // جـــاری اسـت و جملــــه مــــا را میبـــــرد ســـوی کمــــال // تلــــخ و شیـــرینـش همـــه از بخـت و از تقــدیـــر مــاسـت // تلـــــخ آن از هجـــــر و شیـــرینـش بُـــــود شهـــــد وصـــال // (( رضوان الوندی ))

بـــاشتـــابی رفـت جــوانی از بـــرم چــون صیــد نخجیـــر // مــانــده پیـری بــر دو پـــاو گــردنــم چــون قُفـل و زنجیـــر // دیـده کـم سو چهـره پُــر چین هــر دو پــایــم گشتـه لَنگ // شـد دهـان خـالـی ز دنـدان قــد کمــان بــا حُکــم تقـدیــر // (( رضوان الوندی ))

عـــده ای در بنـــد و زنـــدان عـــده ای آواره انـــد // عـــده ای هـم در اسـارت جملـه خـوار و دردمنــد // از رو ســاکـت نشستــی ای خـــدای لاشـــریـک ؟ درب رحمـت بگُشـــــا دستـــان ظــالـــم را ببنـــد // (( رضوان الوندی ))

مُـــردن و جــان دادن انــدر حســرت یک لقمــه نــان // بــه کـه سگ بــودن بــه خـوان و سُفـره خـان زمــان // (( رضوان الوندی ))

واعظـــــا ارزانیـت بــــادا بهشـت جـــــاودان // سیلی نقـد اسـت بهـر مـا بـلای این جهـان // نسیـه حلوا را بنـه درسبـد خویـش که چون // لحظه ای شیرین نشد بـا گفتن حلوا دهـان // (( رضوان الوندی ))

حـــرف زاهــد جُــــز ریــاو جُــــز دروغی بیـش نیسـت // ظـاهــرش آدم فـــریـب و بــاطنـش جُــز نیـش نیسـت // هر چه می بـافد سراب است و سراب است و سراب // کُـن حـذر از صُحبتَـش زیـرا کـه نیـک انــدیـش نیسـت // (( رضوان الوندی ))

انتظـــار مهـــربـــانـی از جفـــاکــاران خطـــاسـت / / دوستـی و همنشینـی بـا گُنـه کـاران جفــاسـت / / هـم ره نـــادان شـدن خـود دال بــر نادانـی اسـت / / خــود ستــائـی و مَنیّـت همچـــو بــاران بــلاسـت / / بــاور ســوگنــد و صــدق از ظــالــم و دُزد و دَغـــل / / بستن

خــوانـــدی از بهـــرم حــدیثـی کیـن جهــان تحـت کِشـت / / بهــر مــؤمــن همچـو زنـــدانــی بـُــود خشـت بـــه خشـت / / خــود چــرا دُنیــــا پَــــرستــی پیشـــه کــــردی یـــا اخــی ؟ ! بهـــر تــو دنیـــا عـــردس و بهـــر مــــا عفــــریـت و زشـت ! ؟ ( رضوان الوندی -- یاردانقلی زاده )

گفتـــم بـــه مشـــاعـــره آمــدی یـــا مشــاجـــره ایـــدوسـت / مشـــاعـره را عشـــق و مشـــاجــره را زور بـــــانــــی اسـت / شـــاعـــِر ســوختـــه دل بــــه بــــاغ رضــوان بَــــــرد تـــــو را / مشـــاجـــــره آغـــــاز تلخــــی از نــــابســــامــــانــی اسـت / گفت

ایکــــه کـــام تلـــــخ مــن بــــر کـــام تـــو چـــون رُطـب اسـت / تیــــره شـــد روز و ، شبـــــم هنــگـامـــۀ ســـوز و تـب اسـت / بــــا چنیــــن حـــــال پــــریشــــــان آرزومنـــــدم کــــه خـــــود / قـــامتــم را در کَفَــن پیچـــی کـــه جــــانــــم بــــر لـب اسـت / ( رضوان الوندی )

مجلـس ختـــم مـــرا بهــر خــدا در میکـــده بـــر پـــا کنیــد / مــی خـــوریــــد و پـــایکــــوبــــان شــــادی و بلــــوا کنیــد / اشکتــــان از دیـــــده هــــا جـــــاری اگـــــر گــــــردد فقــط / اشک شـــادی بـــاشــد و بـــا خنـــده هـــا غـــوغــا کنیــد / مسـت و